Her Bir…
Posted by orhunb | Filed under Kategorilenmemiş
Ve her söz söylendi senin yokluğunda.
Her kelam edildi, edilmesi mümkün.
Her yol gidildi, olabilme ihtimalini güçlendirircesine…
Her yağmurda ıslanıldı, belki gizler diye varlığın kalpte bırakan acısını.
Her durakda duruldu, bir yolcunun masumiyetine sığınarak.
Her kapı çalındı, bu evler yanarken cayır cayır.
Her müzik dinlendi, hatıraların izini taşıyan.
Her kalp gizlendi, görülmemesi gereken.
Her gece karşı gelindi, güneşin ışıklarına, isyan ederken bir başka yıldıza.
Her aşk tartışıldı, her mevsim, aşk üstadlarıyla, söylenmiş sözlerin esareti altında.
Ve bir aşk bulunamadı, senin baktığın köşede, bir sokak lambasının altında…
Ahhh!
Erken sonbahar
Posted by orhunb | Filed under Kategorilenmemiş
Bir varmış, hiç yokmuş…
Hiçin olmadığı bir hayata açmaya çalışıyorum gözlerimi, senin varlığında. Tıpkı yokluğunda bir varmış olmayacağı bir zamanın fazlalığı gibi. Yazıyorum zamanı bu sayfalara, bir iz bırakıyorum senin bilmediğin diyarlara ve ben seni sensizliğinde döküyorum satırlarına, alnımda asılı duran bir boş defterin…
Şimdi bu şehri paylaşmak bir başka acı, hayatın tadını da kendi içinde saklayan. Şimdi sokakları daha bir başka, daha bir ürkütücü kaldırımları ya da daha bir çekingen bu trafik beni içine hapseden. Geçtiğim yollar hep adını vuruyor yüzüme, benden başka kimsenin duyamadığı bir tonda. Kokun sinmiş ya ağaçlarına bu şehrin, gelmediğin her an için bir terkediş gerek artık, bir hayalet olmak lazım kimsenin bilmediği bu diyarlarda.
Oysa ne farklı hayaller saklanmıştı yapraklarına hayatın. Bir yaprak, bir saniye, bir yaprak, bir yıl. Her birine ayrı bir ömür saklamıştım, gerçekleşecek her anın hatırına. Şimdi bir sonbahar hüznü duruyor ellerimde, aynaya baktığımda yüzüme yakışan bu hüzün kalıyor yine resimlerinde baharın. Gelsin dediğim her çocuk seni getiriyor bütün bu hüzünlerin içinden ve ben yine bakakalıyorum, seni götüren trenin ardından. Raylara bir başka yaprak düşüyor yine, üzerinde sadece senin adın yazılı.
Şimdi bir başka diyarda, bir başka sayfaya döküyorum elimdekileri, kiminle paylaştığımı bilmeden, yeniden, yineden… Bu şehirde dökülen her yaprağa bir damla düşüyor gözümden, sırf adın silinmesin diye, bu hayatın kendinden…
Tags: hayaller, şehir, sonbahar
Asılı kalan sözcükler
Posted by betul | Filed under Kategorilenmemiş
Tags: deniz kıyısı, gözyaşı, günbatımı, yazmak
